Biografie

Biografie

20130923_4Erik Lotichius werd geboren in 1929 en overleed op 18 november 2015. Hij ontving al snel zijn eerste pianolessen, van zijn moeder, die een begenadigd pianiste was. Het componeren pakte hij op tijdens zijn gymnasiumtijd, evenals het vioolspel. Na een korte tijd rechten te hebben gestudeerd, stortte hij zich alsnog op het muziekvak en studeerde piano, compositie en muziektheorie aan het Amsterdams Conservatorium, de laatste twee vakken onder leiding van Ernest W. Mulder, een fenomenaal vakman. Aan dat zelfde instituut werd Lotichius al snel benoemd voor de vakken contrapunt, harmonie, analyse en solfège, later ook arrangeren. Daarnaast was hij directeur van enkele (kinder)theatergezelschappen en schreef hij met collega Lourens Stuifbergen een leerboek voor omkeerbaar contrapunt, canon en fuga. Deel uitmaken van de avant-garde is nooit Lotichius’ inzet geweest. De klinkende resultaten van hun vernieuwingen vielen hem daarvoor te zeer tegen. In plaats daarvan zocht hij vernieuwing en inspiratie in jazz en amusementsmuziek. Dat leverde onder meer musicals en songs op en toen daar ook nog het minimalisme als inspiratiebron aan toegevoegd werd, kon in 1990 een eclectisch werk als de succesvolle opera Eline ontstaan. Die opera schreef Lotichius in 1990 en werd een groot succes. Het veelzijdige oeuvre van Lotichius omvat liederen in alle denkbare genres, kamermuziek voor alle mogelijke samenstellingen, waaronder 24 preludes en fuga’s voor strijkkwartet, symfonieën, een Requiem, soloconcerten, (kamer)opera’s, musicals en ………een muzirette. Met de terugkeer van tonaliteit in klassieke muziek zijn Lotichius’ werken steeds meer in de belangstelling gekomen. Die belangstelling culmineerde 20 december 2009 in een zeer geslaagd jubileumconcert in de Kleine Zaal van het Concertgebouw te Amsterdam. Bij die gelegenheid werd, onder toeziend oog van de pers, ook een CD van het label Brilliant Classics uitgereikt aan de jubilaris.